به نام يگانه

 اولا : تابستون نازنين هم داره بساطشو جمع ميکنه که بره و اين حرف کمی نيست برای شاعری که بعد از بهار فقط می تونه دل به تابستون ببنده اين لحظه های آخر رو بايد سخت قدر دونست.

 دوما :

 احتمالا همه ی دوستان شاعر ميدونن که فردا در فرهنگسرای بهمن شب شعر شب های شهريور برگزار خواهد شد.

و سوما : يه غزل کوتاه از خودم:

                         حوالی عشق

 شعر از حضور سبز تو تعريف می شود

 دور از تو وزن و قافيه تحريف می شود

 ديريست هر چه قول و غزل در دل من است

 با جلوه های روی تو توصيف می شود

 ای بهترين ترانه ! غزل های عاشقی ،

 تا کی به دست چشم تو توقيف می شود ؟

 وقتی که در حوالی تو پرسه می زنم

 آوازهای غم زده تصنيف می شود

 هر چند ناتوانم امّا سرودنت

 بر اين دل شکسته تکليف می شود

 بود و نبود و هستی اين شاعر غريب

 در پای تو ، برای تو تشريف می شود.

                       *            *             *

و باز هم بشنويد از دوستانم:

            (( ... ))

 به تو فکر می نکم

 به ناگهان چشمانت

                         و باز بوی دلهره بلند ميشود

 آينه طرح لبهايم را

 با حيرت آه می کشد ـ

 تنهايی ام را

 تکليف شانه هايت کن.

  ¤

 خورشيد

 ـ نام زيبايی ـ

 آنجا که دستانت آغاز می کند عشق را

 فصلی گذشته است و خوب می دانم

 خوب ...

 غروب

 آنجا که دور ميشود دستانت.

                                                                         مليحه سيف آبادی

 

                 هاشور

 

        تبر بر آب نزن

        دل دريا محکم است

        عصای موسی نمی شود

        هر چوب  /  به صيقل

               

 

                 (( هاشور ))

        درخت

        با خنجری در مشت

        به يائسگی ماه می خندد

        و اين روزها ميوه ای نمی گندد ...

                                                                       رضا فلاح بجنوردی

 شاد باشيد.

   + سودابه مهیجی ; ۱:۱٢ ‎ب.ظ ; ۱۳۸۳/٦/٢٥
    با يار آشنا سخن آشنا بگو ... ()

 

سلام امشب شب غزله. از من نه. از اونهايی که سخنشون سخت شنيدن داره بشنويد:

از باغ می برند چراغانی ات کنند                    تا کاج جشن های زمستانی ات کنند

پر کرده اند صبح تو را ابر های تار                    تنها به اين بهانه که بارانی ات کنند

يوسف ! به اين رها شدن از چاه دل نبند           اين بار می برند که زندانی ات کنند

يک نقطه بيش فرق رحيم و رجيم نيست         از نقطه ای بترس که شيطانی ات کنند

آب طلب نکرده هميشه مراد نيست               گاهی بهانه ايست که قربانيت کنند

                                                                          ابوالفضل نظری

من قول داده ام غزلم را نياورم                            تا حرف روی حرف شماها نياورم

يعنی که زير خم شدن شانه های باغ                  بنشينم و به روی خود امّا نياورم

اصلا قرار بود مترسک بمانم و                             ايمان به پا گرفتن رويا نياورم

جانم به تنگ آمده امّا اجازه چيست ؟                  آن را بياورم به لبم يا نياورم ؟

ميخواستم که سِقط کنم هر چه شعر را              نوزاد های زنده بدنيا نياورم

امّا نشد عفونت اين چند ساله را                        در خود فرو بريزم و بالا نياورم

                                                                                                                                محمد علی نيکو منش ـ آستانه ی اشرفيه

پدرم هر غروب از سر کار آسمان را به خانه می آورد

غربت دستهای خالی او بوی نان را به خانه می آورد

صورت تيره ريش و موی سپيد ، قطرات زمخت خون و عرق

ماديان سياه بر گرده ، سبلان را به خانه می آورد

چای و قليان به راه بود و پدر ، اسب ميشد برای سرمه و سيب

باز اين مهربان دست آموز ، هيجان را به خانه می آورد

بر سر سفره جايتان خالی روزهای بدون بعد از ظهر

کِيفمان کوک بود وقتی که ميهمان را به خانه می آورد

آه ! آن شب شب سياه ـ حسود ـ مادر از ترس دار قالی شد

چشمهای پدر درشت شدند ، کوچه ، خان را به خانه می آورد

پدرم رفته بود صبحی زود با همان ميهمان ناخوانده

او که هربار با دولول خوش ناگهان را به خانه می آورد

ناگهان زدبه کوه ازغصه و من از انتظار دق کردم

دو شب بعد نعش خونی او ماديان را به خانه می آورد

محمد صابری

سبد سبد سرشار از غزل باشيد.

   + سودابه مهیجی ; ۱۱:۱٩ ‎ب.ظ ; ۱۳۸۳/٦/۱٩
    با يار آشنا سخن آشنا بگو ... ()

 

(( به آفتاب سلامی دوباره خواهم داد ))

< فروغ >

اين غزل تقديم به عزيز دلم .کسيکه چند سالی است در شهر کوير خانه دارد :

در تمام فصول

الو ... سلام ! تويی؟! ... خرّمی؟ خوشی؟ چه خبر ؟

{ صدای آن ور گوشی ملول و تلخ و پکر }

چه ميکنی ؟ چقَدَر بی حواس و مغمومی ؟!

دلت گرفته ؟... کمی دل بکن برو به سفر...

کمی بيا به حواليّ هر چه ولگردی!

محله های قديمی حدود زير گذر...!

بيا و من هم هم پای دائمت هستم

به جان تو نه ، به جان خودم عزيز جگر !

رفيق يعنی : همراه در تمام فصول !

برای غصه و شادی برای امن و خطر

* * *

هنوز در کشوی تنگ ميز تحريرت

هزار حرف نگفته ، هزار نامه ی تر ـ

نشسته اند و کسی هم نخوانده آنها را

و من هنوز چه دزديده و چه آسان در ـ

نوشته های تو پارو زنان ، فضول و سمج

به سمت ساحل آرام و ناشکيب هنر ،

مسافرم و تو هم موج موج همراهی

که گاه تيره و تلخی و گاه مثل شکر !

* * *

اگر که آمدی و ياد آشنا کردی

بدان که جَلد تو هستيم عينهو کفتر !!!

وگر نيامدی و نق زدی : دلم تنگ است ؛

برای بار هزارم و دفعه ی آخر :

به گوش باش که : جايت هميشه محفوظ است

به جان هر چه رفاقت به جان ما دو نفر!

* * *

صدای پای مسافر به وقت سرخ غروب

حياط شسته ی خانه ... صدای کوبه ی در

کسی به رنگ صدف از غبار راه رسيد

شبيه هر چه تلاطم ، شبيه موج خزر . . .

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

و حالا دو تا شعر سپيد از دوستان ميخکی ام بشنويد:

(( بغضم را می شناسم ))

از شانه های شعری گمشده بر ميخيزم

واژه ای در خود دارم

معنايی را می پرورانم

در انتهای نا سروده اش

ناخنکی به مصراعی می زنم

تا زمزمه ی عبورم شود .

¤ ¤ ¤

از من موجی سنگی رشد ميکند

و با ماسه ها / همنشين آب های کف آلود ساحل می شوم.

بام کوچکمان از سنگينی سرودی آوار می شود

و در وسعتی خاکستری / رها...

از رنگ تارهای سياهی زخم می پوشم

طعم تو را به عاريت می گيرم

تا دوبارگی ام در دريا ...

موج نشينم و بی باک

دعايم را به خورشيد دخيل می بندم

ترانه ای در من موج ميزند

بغض ها را می شناسم / و رنگها را نيز !

همرنگ خلوتم ...

¤ ¤ ¤

ترانه ام را آواز کردم

و کسی در من سرود ... / آينه ام !

در آينه بر ميخيزم

طلوعی ...

در شانه های يائسه ام ميوه ميدهد.

                                                                رضا فلاح بجنوردی

هاشور

۱ )

خورشيد پشت کاشی های آسمان .

کسی که بارها می ميرد

برای زندگی

تو را بهانه ميکند .

۲‌)

با هر غروب دلتنگ توام

عجيب پرونده ی غروب سياه است.

                                                                         مليحه سيف آبادي

                                                                      برقرار باشيد

   + سودابه مهیجی ; ۱٠:٠۳ ‎ب.ظ ; ۱۳۸۳/٦/۱٢
    با يار آشنا سخن آشنا بگو ... ()

 

          سلام فرصت فرياد ! حضرت موعود !                        منم ! همان که شما را کبوترانه سرود

           همان که در غزلش رد پای باران هست                   همان که نام شما را گذاشت : عشق کبود

           چه روزگار غريبی ست مهربان ! بی تو                     غزل غزل دل تنها و  تنگمان فرسود

           تمام آينه هاخط به خط چروک شدند                        بهار پلک دلش را به سمت ما نگشود

           شما که مخمل سجاده تان نسيم بهشت                 شما که يوسف حسنيد و نغمه ی داوود

         دعا کنيد که باران به ما رجوع کند                             دعا کنيد نميريم در خزان رکود . . .

           چقدر نذر کنم شاخه های نرگس را  ؟                        چقدر گريه کنم بين واژگان سجود ؟

            چراغ سبز خيابان نويد آمدن است                           ولی هنوز کلاغان قصه های حسود ؛

            اميد آمدنت را بعيد می شمرند                                که راه ها همه تنگند وجاده ها مسدود ...

                                                             ¤    ¤    ¤

           اگر مزاحم اوقاتتان شدم آقا !                                 به جان عشق ببخشيد ! بی سبب که نبود 

           در اينکه سخت بزرگيد و خوب شکی نيست                برای شاعر مصلوب عصرآتش و دود ؛

         دعا کنيد بميرد به پای عشق شما                             کسيکه يک شب يلدا اسيرتان شده بود. ..

                                                             ¤    ¤    ¤

        برای رفتن پاييز التماس دعا !                                    به چشم های خدا می سپارمت بدرود ! 

     

يک شعر سپيد هم از عباس سيف آبادی شاعر ۱۸ ساله بشنويد:

                       (( رسوايی ))

در کوچه پس کوچه های فراموشی

رشته ی سخن گيج ميرود

افکار گاز زده

ناز ميکشند سطل زباله را

  ¤

در خاموشی

از آنچه گذشت

مرور می کند عشق گداخته ام را

                                              طوطی وار

   ¤

زندگی ام در کف دستش.

با نيش خندی

 از سر دلسوزی

دستش را مشت می کند

و باز هم مثل تکراريِ

هر که شتر می بيند

                        پای لرزش هم خواهد نشست !

 ¤

هوا در مقابل دهانم جم نمی خورد

شايد مراعات می کند

قلب ضعيفش را

¤

حول و حوش تقدير

در خانه اش

صدای خُر خُر شتری 

که ما نديده ايم

و چه شيوا می گويد

آنچه را که نبايد بگويد

                           نه

                        بايد بگويد.     

 ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

 روزها و شبهای شهريورتان روشن .

   + سودابه مهیجی ; ۱٢:٤٠ ‎ق.ظ ; ۱۳۸۳/٦/۳
    با يار آشنا سخن آشنا بگو ... ()