سلام .باز هم رباعی بر لبم جاری شد:


 


 


 امشب که همه چشم به من دوخته اند


 در من هوس دوبيتی افروخته اند


 مفعولُ مفاعيلُ ... رباعی سخت است


 اين قافيه ها عجب پدر سوخته اند !!!!!


 


 از تو غزل و قافيه در من جاری ست


 کارم همه شاعريّ و شب بيداريست


 نه ! فکر نکن که دوستت ميدارم


اينها همه از لودگی و بيکاريست!!!!


 


 


و باز هم از دوستانم  هاشور بشنويد :


 


      آينه فرياد ميزند :


      کمی و اندک !


       چاره ای نيست


       آينه را


       بايد پاره پاره کرد


                                        ((  رضا فلاح بجنوردی ))


      


       


       به خاطر تو


       سر الف هم کلاه می گذارم


       انگار


       نيامدنت فراموش کرده


       مضارع بودنِ


       اينهمه آيِ با کلاه را. 


                                                 (( عباس سيف آبادی ))


 


هميشه مضارع و معاصر باشيد !


 


   + سودابه مهیجی ; ٤:٢٧ ‎ب.ظ ; ۱۳۸۳/٧/٢٥
    با يار آشنا سخن آشنا بگو ... ()

 

هو الرقيب
سلام به بغض های قدغن ! سلام به سکوت های ناگهان ! به اشک های نيامده . به درد
دلهای ممنوع و هوسهای بی شکيب و تمناهای نامرغوب.
وقتی شب است و در معرض دلتنگی های هنوز خويش خودکار می شوی و نمی نويسی ؛ ...
پس بیهوده ای...
وقتی برای ورق زدن خودت منتظر اجازه ی لحظه های عصا قورت داده می مانی و دائم پشت
گریه های مرسومت ترمز می کنی ؛ پس به درد دیوانگی نمی خوری. جامه ی شاعری و
جنون بر قامت ناسازگارت به ادعایی پر فریب می ماند.
نترس ! همه خودی اند . حرف بزن که عقربه های خواب آور ، دست و پا گم کرده تقویم کلماتت
را در سراشیب شمّاطه دار جوانی بسمت سالخوردگی هل ندهند.
حرف بزن که کودک احساسات یتیم مانده ات سطر به سطر آرام بگیرد و عروسکهای گمشده ی
شعرش را بیاد بیاورد که در زیر کدامین درخت بید ، در گرمای تابستانی کدام نیمکت
مدرسه ای ، کدام دغدغه ی آبان ماه دانشگاه جا گذاشته و گریخته است .
شب است ...بگو ! که تا صبح نیامده از دردهایت غزلی بسازم و اینهمه ستاره را سوسوی
قافیه ها کنم ...
کسی از پشت ماه اشک هایت را می شمرد . شاید خدا باشد....

این غزل رو از من بشنوید

ناگزیر

ریسمان میشوی که چشمانت به نگاهم دوباره گیر کند
بعد قلّاب میشوی که مرا بی محابا دلت اسیر کند

اینکه سوهان روحتان شده ام تهمت بدقواره و شومی ست
من که گفتم زمانه می خواهد که مرا ذره ذره پیر کند

تو که اینقدر ناگهان هستی جرم بی موردی ست امّا عشق
قصد تبخیر واژه را دارد تا وجود تو را خمیر کند

بعد هم یک تنور آماده از نگاه تو چانه می گیرد
شاید این شعله ها تو را بپزد ، نان بی مایه را فطیر کند !

¤ ¤ ¤

من که قانع نمی شوم امّا چند وقت است مطمئن شده ام
حکمت طعنه های تو این بود که مرا شعر ناگزیر کند ...


وامّا بعد ...
دو هاشور از دوستانم .



چه کسی لحاف شب را پس ميزند
که هنوز
روزنامه های صبح
عکس دوره گردهای یخ زده را چاپ می کنند؟...


(( مرسده احمديان ))


هر روز خاطرت را
در چای هم ميزنم
اين بار چندميست
که تلخ کام شده ای.

(( ملیحه سیف آبادی ))



همیشه از عشق کام لحظه هایتان شیرین باد !

undefined

   + سودابه مهیجی ; ۱٠:۳٠ ‎ق.ظ ; ۱۳۸۳/٧/۱٩
    با يار آشنا سخن آشنا بگو ... ()

 

(( اين روزها که می گذرد هر روز

    در انتظار آمدنت هستم

    امّا

                 با من بگو که آيا من نيز

                                         در روزگار آمدنت هستم ؟ ))

                                                                                     قيصر امين پور

 اولا سلام. دوما اين غزل تقديم به صاحب همه ی لحظه ها و چشم انتظاری ها و جمعه های ناتمام...

          غروب های تلاطم                                                                      

                                                                                                              

 برای از تو سرودن چقدر ديرم من

 چقدر پيش بلندای تو حقيرم من

 ببار حرمت معصوم لحظه ی باران !

 که مثل کام ترک خورده ی کويرم من

 غروب ها که به يادت بهانه می گيرم

 و از تلاطم اين روزگار سيرم من ؛

 هزار رکعت غم نامه از تو می خوانم

 هزار سجده پر از تو وناگزيرم من ـ

 که در قنوت فقط با خدا گلايه کنم

 که بی بضاعت ديدار تو فقيرم من

 به حرمت تو و اين جمعه های خسته قسم !

 فقط برای تو اينقدر سر به زيرم من !                   

 فقط برای تو اين بيت ها پر از بغضند

 و در تبانی ثانيّه ها اسيرم من

 بهار های پياپی چقدر بی روحند

 و بی وزيدن چشمت چه زمهريرم من

 غروب شد که دلم باز عاشقانه سرود

 غروب شد که دوباره بهانه گيرم من

 دوباره : بانگ اذان ...

                     بغض های مفرط ...

                                                  آه...

 چقدر پيش بلندای تو حقيرم من...

***************************************************

متلاطم باشيد اما فقط برای عشق...

   + سودابه مهیجی ; ۱٢:۳۸ ‎ب.ظ ; ۱۳۸۳/٧/۱٢
    با يار آشنا سخن آشنا بگو ... ()

 

سلام .اين غزل کاری ست مشترک از من و دوست شاعرم مليحه سيف آبادی:

غروب سيب { به آنها که رفتند ولی همیشه هستند...}


وقتی که داشت بار سفر می بست آرام بود يکسره می خنديد
پرسيدم عاشقانه : می آيی ؟
با لحنی کبود يکسره می خنديد ...

گفتم که:
(( خواب ديدم ديشب ، تا انتهای روشنی خورشيد
سيبی به رنگ حادثه می خوردی... ))
با اين وجود يکسره می خنديد

: [ ـ با سرخ سیب حادثه می آیم ...]
این آخرین تلاوت سرخش بود
یک کاسه آب ، رسم سفر ، ...امّا وقت درود یکسره می خندید

رفت و برای جای قدم هایش دستی تَر و بریده تکان دادم
بر دست من بریده بریده ، نرم ، مثل سرود یکسره می خندید

انگار او نیامدن خود را از ابتدای واقعه می دانست
شاید به انتظار دل تنگم در آن حدود یکسره می خندید

* * *
امّا پس از چقدر نبودن ها وقتی ز عمق حادثه ها برگشت
صد واژه با خدا و خداوندی منسوب بود یکسره می خندید

پیراهنش به رنگ غروب سیب قرمزتر از شقایق صحرایی
این سرخی شگفت به خواب من با عطر عود یکسره می خندید...


چند (( هاشور )) از دوستان:

...و این کوچه های بن بست
رویای خیابان را
دیوار کشیده اند
تا ازدحامی پوچ
خلوتشان را زير نگيرد

مرسده احمديان



پس از عشق
چند پنجره باز است
برای دستانی
که تکان ميدهد رفتنت را...

مليحه سيف آبادی



پنجره پنجره دريايی باشيد.

   + سودابه مهیجی ; ۱:٠٦ ‎ب.ظ ; ۱۳۸۳/٧/٥
    با يار آشنا سخن آشنا بگو ... ()