((‌ آيا چه کس تو را

                                                         از مهربان شدن با من

                                                         مايوس می کند؟ ))

                                                                          حميد مصدق

 

  نگاه عشق به چشم غزال می افتد 

  صدا ز بام سکوتی محال می افتد

  درست دور و بر خنده ای که سرزده است

  کسی به مخمصه ی اين سوال می افتد :

  تو را نبايد از فصل ها سراغ گرفت  

  وگرنه بودنت از احتمال می افتد ؟

  هميشه وقتی پلکی نمی پرد ؛ اوقات ـ

  برای آمدنت ايده آل می افتد

  . . .

  بس است هر چه به هم زل زديم ؛ خاطره ها

  دوباره از دهن  «ما »ی لال می افتد

  کسی که نيست بيا شانه ای تکان بدهيم

  و از درخت غزل ؛ پرتقال می افتد . . . !

 

 

   + سودابه مهیجی ; ٩:٥٠ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٤/٩/٢۸
    با يار آشنا سخن آشنا بگو ... ()

 

    و من مسافرم ای کنگره های همواره !

    مرا به وسعت اهداء سکه ها ببريد!!!!!!

 

  سلام....بعد از کاشان و قم و اهواز تو اين ۲ هفته ی اخير باز هم همچنان    

 (( سفرهايی مرا در کوچه هاشان خواب ميبينند ))...

  و اما عشق ...

  ضامن آهو گويا ما رو طلبيده...از همين حالا السلام عليک آقا جان !

 (( ما  گدايان خيل سلطانيم ))

  انشاالله بعد از اينکه از کنگره رضوی مشهد برگشتم يه غزل مينويسم اينجا...

  يا حق...

   + سودابه مهیجی ; ۱۱:٤٢ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٤/٩/٢٠
    با يار آشنا سخن آشنا بگو ... ()