به نام خدا

(( ... و کلمه بود و جهان در مسير تکوين بود

                                                    و دوست داشتن آن کلمه ی نخستين بود ))

سلام . من از امروز دل نوشته هامو به همراه غزل پاره ها و حرف های پريشونی و پشيمونی و خلاصه همه رو مينويسم.

اگه اين همه مدت ساکت بودم و تازه دارم شروع ميکنم اصلا دليلش اين نيست که حرفی نداشتم .اما ترجيح دادم مدتی سکوت کنم و به تماشای شيرين زبونی دوستان بنشينم تا راه و رسم بهتر گفتن رو بياموزم: (( همتم بدرقه ی راه کن ای طاير قدس

    که دراز است ره مقصد و من نو سفرم))

يه رباعی کوتاه از من بشنويد تا حرف و حديث های بعدی :

   برخيز که از دلشدگان ياد کنيم

   تا پای توان ز عشق فرياد کنيم

   گردن بزنيم خسرو را تا شايد

   فرهاد جگر سوخته را شاد کنيم

 

                                                             محبتتون کم نشه. 

   + سودابه مهیجی ; ٥:٤٦ ‎ب.ظ ; ۱۳۸۳/٥/۱۱
    با يار آشنا سخن آشنا بگو ... ()