اول سلام.

گاهی اوقات فکر ميکنم وب لاگ نويسی چقدر سهل ممتنعه. اين همه حرف توی دل آدم هست و وقتی ميخوای بنويسی نمی دونی چه جوری بگی.پس بهتره تا حرف زدن ياد نگرفتم چيزی نگم.اگه حرف زدن بلد نيستم حرف نزدن که بلدم!!!

غزل زير رو از من شنوا باشيد:

 خنده کردی به شوق لبهايت عاشق و بيقرار رقصيدم

 حول مژگان آتش افروزت صد هزار و دو بار رقصيدم

 ميز چيدی برای خستگی ام شاه بيتی و قلعه ای از سيب

 دست هايت دو شاخه نرگس بود پای ميز قمار رقصيدم

 ساعتی بعد حول و حوش غروب شانه هامان نديم باران شد

 چتر بودم برای چشمانت در نگاهت خمار رقصيدم

 پای حوضی پر از ستاره و شب زير بيدی چقدر مجنون وار

 قاصدک ريخت روی گيسويت گم شدم در غبار رقصيدم

                               ¤   ¤   ¤

 عمر عاشق چقدر کوتاه است سالها هست خفته در گورم

 سر خاکم نيامدی اما زير سنگ مزار رقصيدم . . .

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

 و اما ... من يه عده دوست شاعر با مرام اهل دل دارم که فقط با لطف خدا و طی يک اتفاق با هم آشنا شديم ومسبب اصلی ما هم پيرمرد مهربون و شيرين زبونی بود به اسم  (( استاد بهروز ونداديان )).دلم ميخواد در مورد اين برو بچه ها و استاد مون بيشتر براتون بگم. ما هفته ای يه بار دور هم جمع ميشيم و شعر خوانی می کنيم.

دو تا شعر زير از سروده های همين بر و بچه هاست :

 

  فراموش نمی کنم

 که تو از آب آمده بودی

 و لحظه های گلدانی من

                       تو را می خواستند.

                                                       مليحه سيف آبادی

 

 هميشه شب را

 تب می خواندم

 آه آدمی!

نبودنت

 مرا به لرزه واميدارد.

                                      رضا فلاح بجنوردی

                                         ¤ ¤ ¤

 لحظه های مردادی تان داغ عشق باد.

   + سودابه مهیجی ; ۳:٤٢ ‎ب.ظ ; ۱۳۸۳/٥/۱٥
    با يار آشنا سخن آشنا بگو ... ()