(( تا تو به داد من رسی

                                                                             من به خدا رسيده ام ....))

 

 

 

 لحظه ها مرتعش شدند آنوقت نغمه پيچيد : 

                                                      (( هان ! الهه ی ناز ! ))

 هر چه بود و نبود عاشق شد با نوای (( بمان الهه ی ناز ! ))

 يک نفر روی قاب عکسی سرد خم شد و يک نگاه را بوسيد

 بوی يک التهاب جاری بود با صدای بنان : الهه ی ناز

 شعله های بلند شومينه لحظه ها را چه خوب می سوزاند

 چشم هايی به اشک می لرزيد

 باز هم بی امان الهه ی ناز زخمه می زد به قلب زخمی او

 خاطراتش دوباره صف در صف پيش چشمش هجوم می بردند با هياهوی آن الهه ناز

 ساليان دراز صد کابوس ، ساليان غبار خيز ملال همه خنجر به دست برگشتند . . .

 در اتاق آنچنان الهه ی ناز فتنه افکند و بيقرارش کرد که کبودی به صورتش آويخت

 نبض ها ناگهان چه کند شدند به دليل همان الهه ی ناز

 قاب عکسی ميان لرزش دست بيم افتادنش به سر می رفت

 هی نفسها نيامدند و هنوز گوش جانش به آن الهه ی ناز

 قرص ها را چه سخت پيدا کرد دست سردش

                                                             و آب را حتی . . .

 قرص افتاد و آب بی پروا ريخت بر مبلمان  . . .

 الهه ی ناز يک نفر را از عشق راحت کرد

 چشم هايش به سقف چسبيدند

 فرشی از خرده شيشه ها  . . .

 و هنوز نغمه می خواند : (( هان ! الهه ی ناز ! ))

 

 

 

   + سودابه مهیجی ; ٥:٢٧ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٤/۱۱/٢
    با يار آشنا سخن آشنا بگو ... ()