سلام فرصت فرياد ! حضرت موعود !                        منم ! همان که شما را کبوترانه سرود

           همان که در غزلش رد پای باران هست                   همان که نام شما را گذاشت : عشق کبود

           چه روزگار غريبی ست مهربان ! بی تو                     غزل غزل دل تنها و  تنگمان فرسود

           تمام آينه هاخط به خط چروک شدند                        بهار پلک دلش را به سمت ما نگشود

           شما که مخمل سجاده تان نسيم بهشت                 شما که يوسف حسنيد و نغمه ی داوود

         دعا کنيد که باران به ما رجوع کند                             دعا کنيد نميريم در خزان رکود . . .

           چقدر نذر کنم شاخه های نرگس را  ؟                        چقدر گريه کنم بين واژگان سجود ؟

            چراغ سبز خيابان نويد آمدن است                           ولی هنوز کلاغان قصه های حسود ؛

            اميد آمدنت را بعيد می شمرند                                که راه ها همه تنگند وجاده ها مسدود ...

                                                             ¤    ¤    ¤

           اگر مزاحم اوقاتتان شدم آقا !                                 به جان عشق ببخشيد ! بی سبب که نبود 

           در اينکه سخت بزرگيد و خوب شکی نيست                برای شاعر مصلوب عصرآتش و دود ؛

         دعا کنيد بميرد به پای عشق شما                             کسيکه يک شب يلدا اسيرتان شده بود. ..

                                                             ¤    ¤    ¤

        برای رفتن پاييز التماس دعا !                                    به چشم های خدا می سپارمت بدرود ! 

     

يک شعر سپيد هم از عباس سيف آبادی شاعر ۱۸ ساله بشنويد:

                       (( رسوايی ))

در کوچه پس کوچه های فراموشی

رشته ی سخن گيج ميرود

افکار گاز زده

ناز ميکشند سطل زباله را

  ¤

در خاموشی

از آنچه گذشت

مرور می کند عشق گداخته ام را

                                              طوطی وار

   ¤

زندگی ام در کف دستش.

با نيش خندی

 از سر دلسوزی

دستش را مشت می کند

و باز هم مثل تکراريِ

هر که شتر می بيند

                        پای لرزش هم خواهد نشست !

 ¤

هوا در مقابل دهانم جم نمی خورد

شايد مراعات می کند

قلب ضعيفش را

¤

حول و حوش تقدير

در خانه اش

صدای خُر خُر شتری 

که ما نديده ايم

و چه شيوا می گويد

آنچه را که نبايد بگويد

                           نه

                        بايد بگويد.     

 ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

 روزها و شبهای شهريورتان روشن .

   + سودابه مهیجی ; ۱٢:٤٠ ‎ق.ظ ; ۱۳۸۳/٦/۳
    با يار آشنا سخن آشنا بگو ... ()