آه اردیبهشت بی پروا! / رد نشو از بهار تقویمم...

 

 کوچکتر از آن بودم که اردی بهشت مرا به دنیا بیاورد اما...اوگفت باش و آمدم... 

در این روزهای خود را از سر گرفتن با این غزل نسبتا بلند مرا بپذیرید...

 

وقتی شناسنامه ی من پر شد از بهار                

خورشیدسر زد از پس یک مشت ابر تار

 اردیبهشت چشم گشود و نگاه کرد                   

فرزند بی شباهتی آمد به روزگار

 آغاز من تمام جهان را خطاب شد  :                     

فرخنده باد دخترِ غمهای آزگار !...

 ...

 کودک تمام دلهره اش بوی شیر داشت              

دنیا قلم به دستِ ترش داد بیگدار

 در گوشِ ناشنیده ی او وحی سبز شد               

در سینه اش خروش دهان های بیشمار

 کودک نوشت با همه ی اضطراب خویش :        

                        { من مانده ام به جزرو مد واژه ها دچار ...} 

  ...

 با آنهمه عروسک و رویای دلفریب                        

افتاد در کشاکش قافیه های زار

 شبها به سمت ماه دلش شعله میکشید           

روز از صدای چلچله ها مست و بیقرار

 زود از حدود کندی تقویمها گذشت                      

طی کرد راه صد شبه را طفل نی سوار

 * *‌ *

 بیست و سه سال بعد ...

                         منم! کودک غزل!                      

 بانوی ناگهانِ سخنهای ماندگار‌ !

 هی روزگار ریشه دوانید در دلم                          

هی مشق کرد حادثه را بر منِ نزار

 هرجارسید از لب من حرفها سرود                      

هرجا که خواست لال کشاندم به احتضار

 گاهی به مصلحت سر من زیر آب رفت                

گاهی فراز ثانیه نامم به افتخار ...

بازیچه ی خوشی ست در اطراف زندگی             

این سرسپرده ی قلم وعشق و انتظار...

   ۲۳ سال رفت...همان کودک صبور:                   

موی سپید یکشبه، دستان رعشه وار ...

 تاوان این گذشته ی بی سرنوشت را                    

من می روم به ساحت مرسوم کردگار

 اما ...

       خدای خسته نشسته ست بر زمین                  

     «من»  تکیه داده ام به غزلهای استوار...

 

   + سودابه مهیجی ; ۱٠:۱٦ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٦/٢/۱٢
    با يار آشنا سخن آشنا بگو ... ()