هیچکس...

 

                       ((لعلک باخعٌ نفسک اَلّا یکونوا  مومنین))

                                                                         شعرا -3

 

 

خسته ای مانند بال زخمی پروانه ای 

یا پرستو در مسیر جستجوی لانه ای 

خسته ای مرغ مهاجر ! خسته از کوچ ابد

پس کجا آرام گیری در دل کاشانه ای؟

مقصد این جاده ها دور است بیوقفه مرو!

چند شب رختی بیفکن در مسافرخانه ای 

آن طرفها هیچکس بی تاب دیدار تو نیست

آشنایانت همه در هیات بیگانه ای ...

شانه های تو برای گریه های روزگار

روزگار اما برای تو ندارد شانه ای

عاقبت این جاده ها آبادی چشم تورا

می برد در ازدحام غربت ویرانه ای

بال هایت را ببند و دل بکن از این سفر

گرچه این پرواز را مشتاق و بی تابانه ای

از سر دنیا زیادی ای همای مهربان !

سایه ات را آه بردار از سر هر خانه ای...

 

 

   + سودابه مهیجی ; ٩:۳٩ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٩/۱٠/٥
    با يار آشنا سخن آشنا بگو ... ()