به نام يگانه

 اولا : تابستون نازنين هم داره بساطشو جمع ميکنه که بره و اين حرف کمی نيست برای شاعری که بعد از بهار فقط می تونه دل به تابستون ببنده اين لحظه های آخر رو بايد سخت قدر دونست.

 دوما :

 احتمالا همه ی دوستان شاعر ميدونن که فردا در فرهنگسرای بهمن شب شعر شب های شهريور برگزار خواهد شد.

و سوما : يه غزل کوتاه از خودم:

                         حوالی عشق

 شعر از حضور سبز تو تعريف می شود

 دور از تو وزن و قافيه تحريف می شود

 ديريست هر چه قول و غزل در دل من است

 با جلوه های روی تو توصيف می شود

 ای بهترين ترانه ! غزل های عاشقی ،

 تا کی به دست چشم تو توقيف می شود ؟

 وقتی که در حوالی تو پرسه می زنم

 آوازهای غم زده تصنيف می شود

 هر چند ناتوانم امّا سرودنت

 بر اين دل شکسته تکليف می شود

 بود و نبود و هستی اين شاعر غريب

 در پای تو ، برای تو تشريف می شود.

                       *            *             *

و باز هم بشنويد از دوستانم:

            (( ... ))

 به تو فکر می نکم

 به ناگهان چشمانت

                         و باز بوی دلهره بلند ميشود

 آينه طرح لبهايم را

 با حيرت آه می کشد ـ

 تنهايی ام را

 تکليف شانه هايت کن.

  ¤

 خورشيد

 ـ نام زيبايی ـ

 آنجا که دستانت آغاز می کند عشق را

 فصلی گذشته است و خوب می دانم

 خوب ...

 غروب

 آنجا که دور ميشود دستانت.

                                                                         مليحه سيف آبادی

 

                 هاشور

 

        تبر بر آب نزن

        دل دريا محکم است

        عصای موسی نمی شود

        هر چوب  /  به صيقل

               

 

                 (( هاشور ))

        درخت

        با خنجری در مشت

        به يائسگی ماه می خندد

        و اين روزها ميوه ای نمی گندد ...

                                                                       رضا فلاح بجنوردی

 شاد باشيد.

   + سودابه مهیجی ; ۱:۱٢ ‎ب.ظ ; ۱۳۸۳/٦/٢٥
    با يار آشنا سخن آشنا بگو ... ()