آه اردیبهشت بی پروا! / رد نشو از بهار تقویمم...

 

 کوچکتر از آن بودم که اردی بهشت مرا به دنیا بیاورد اما...اوگفت باش و آمدم... 

در این روزهای خود را از سر گرفتن با این غزل نسبتا بلند مرا بپذیرید...

 

وقتی شناسنامه ی من پر شد از بهار                

خورشیدسر زد از پس یک مشت ابر تار

 اردیبهشت چشم گشود و نگاه کرد                   

فرزند بی شباهتی آمد به روزگار

 آغاز من تمام جهان را خطاب شد  :                     

فرخنده باد دخترِ غمهای آزگار !...

 ...

 کودک تمام دلهره اش بوی شیر داشت              

دنیا قلم به دستِ ترش داد بیگدار

 در گوشِ ناشنیده ی او وحی سبز شد               

در سینه اش خروش دهان های بیشمار

 کودک نوشت با همه ی اضطراب خویش :        

                        { من مانده ام به جزرو مد واژه ها دچار ...} 

  ...

 با آنهمه عروسک و رویای دلفریب                        

افتاد در کشاکش قافیه های زار

 شبها به سمت ماه دلش شعله میکشید           

روز از صدای چلچله ها مست و بیقرار

 زود از حدود کندی تقویمها گذشت                      

طی کرد راه صد شبه را طفل نی سوار

 * *‌ *

 بیست و سه سال بعد ...

                         منم! کودک غزل!                      

 بانوی ناگهانِ سخنهای ماندگار‌ !

 هی روزگار ریشه دوانید در دلم                          

هی مشق کرد حادثه را بر منِ نزار

 هرجارسید از لب من حرفها سرود                      

هرجا که خواست لال کشاندم به احتضار

 گاهی به مصلحت سر من زیر آب رفت                

گاهی فراز ثانیه نامم به افتخار ...

بازیچه ی خوشی ست در اطراف زندگی             

این سرسپرده ی قلم وعشق و انتظار...

   ۲۳ سال رفت...همان کودک صبور:                   

موی سپید یکشبه، دستان رعشه وار ...

 تاوان این گذشته ی بی سرنوشت را                    

من می روم به ساحت مرسوم کردگار

 اما ...

       خدای خسته نشسته ست بر زمین                  

     «من»  تکیه داده ام به غزلهای استوار...

 

/ 73 نظر / 6 بازدید
نمایش نظرات قبلی
در اوج تنهایی

حالا بزرگتر از آنی در چشمان اردیبهشتی! بانوی اردی "بهشتی"...

مسيحا

سلام در پست قبليم جاتون واقعا خالی بود کلی چشم به راهتون بودم من آپم با دغدغه های يه شاعر نوجوان (خودم)اميدوارم بيايد و با نقد های حرفه ايتون منو در ادامه ی اين راه ياری کنيد دوستتان دارم تا مرگ غزل

بهزاد بهادری

سلام به روزم با سیاهی ها و یک سپید منتظر چراغ و عقیق و اینه ام و به حال خودم زار زار می خندم

برگ سبز

خانم مهيجی عزيز سلام از اينکه بی دعوت آمدم اعتذار خودم را اعلام می کنم اما خوشحالم که آثر نسبتا بلند شما را خواندم و بايد گفت بسيار زيبا سروديد سپاس با نهايت احترام داود عباسی

عدنان

سلام کار بسیار زیبایی بود واقعا لذت بردم ... من وبلاگتون رو لینک میکنم با یه غزل " کسی جداشده از من شبیه یک خفاش " به روز شدم و منتظر نقد شما

مستان

با يک غزل بروزم و چشم به راه حضورتون...